Een seleniumatoom is zeer dicht en in röntgendiffractiestudies worden deze dichte atomen gebruikt als referentiepunten om problemen met kristalfasering op te lossen. In het verleden werd selenium opgenomen in eiwitkristallen door selenium uit te logen in eerder gevormde kristallen of door eiwitten te gebruiken die geseleneerd waren via expressie in selenomethionine media. Door je huidige detergens, dat voorheen slechte röntgendiffractieresultaten opleverde, te vervangen door een equivalent op basis van selenium, creëer je referentiepunten en help je om je eiwit op te lossen. Bovendien hebben recente studies naar membraaneiwitten gesuggereerd dat detergentia zich kunnen binden aan vermeende lipidebindingsplaatsen op membraaneiwitten.